Eerste spoor

Er was geen vacature — maar het onderzoek naar passend werk was nog niet klaar

5 min lezen

Medewerker, directeur en collega onderzoeken concrete taken voor passend werk in een klein handelsbedrijf

“Onze functies zijn allemaal bezet.” Voor de directeur van een klein handelsbedrijf leek daarmee duidelijk dat er intern niets anders mogelijk was. Tot hij samen met de medewerker niet meer naar functietitels keek, maar naar het werk dat dagelijks moest gebeuren. Dat leverde geen nieuwe baan op, wel een concreet onderzoek naar mogelijkheden.

Dit is een samengestelde, volledig geanonimiseerde praktijksituatie. Personen en organisaties zijn niet herkenbaar; er zijn geen medische gegevens verwerkt.

De situatie

Een medewerker van een handelsbedrijf met ruim twintig collega's was enkele maanden ziek. Terugkeer in het volledige eigen werk was op dat moment nog niet mogelijk. De bedrijfsarts had aangegeven dat er mogelijkheden waren voor aangepaste werkzaamheden, met voorwaarden voor de uitvoering. De directeur wilde helpen, maar zag geen vrije functie. De administratie was bemenst en ook bij de orderverwerking werkte iedereen op zijn vaste plek. In het overleg werd daarom steeds dezelfde conclusie herhaald: “We hebben helaas niets.” De medewerker had eerder geholpen bij het controleren van ordergegevens en het bijwerken van productinformatie. Die ervaring was nog niet meegenomen in het onderzoek. Er was geen verschil van mening over een concreet aanbod: er lag eenvoudigweg nog geen uitgewerkt voorstel.

Waar het vastliep

De directeur had de personeelsbezetting bekeken, terwijl de vraag breder was: welke werkzaamheden zijn er, welke aanpassingen zijn denkbaar en wat is praktisch uitvoerbaar? Geen vacature hebben is iets anders dan hebben onderzocht of bestaand werk kan worden aangepast of taken anders kunnen worden verdeeld. Andersom vormt een lijst met losse klusjes nog geen passend werk. Ook de inhoud, samenhang, begeleiding en gevolgen voor collega's moeten worden bekeken.

“Een volle personeelslijst is nog geen volledig onderzoek naar passend werk.”

Wat de werkgever anders deed

  1. 1Eerst het vertrekpunt verduidelijken.

    De directeur legde de vragen over de uitvoering van werk voor aan de bedrijfsarts. Hij vroeg om bruikbare werkgerichte verduidelijking van het bestaande advies, niet om een diagnose of medisch verslag.

  2. 2Het werk per afdeling bekijken.

    Met de verantwoordelijke collega's verzamelde hij terugkerende taken bij orderverwerking, productbeheer en administratie. Per taak noteerde hij wat het werk inhield, wanneer het gebeurde en wie het nu deed. Daarbij werd geen medische informatie gedeeld.

  3. 3Meer dan beschikbaarheid beoordelen.

    Per mogelijke taak bekeek hij onder meer tempo, onderbrekingen, hulpmiddelen, benodigde kennis en begeleiding. Een taak met voortdurende spoed bleek geen bruikbaar voorstel. Voor een andere taak ontbrak nog instructie.

  4. 4De medewerker en deskundigheid betrekken.

    De medewerker vulde aan welke werkzaamheden hij kende en welke instructie nodig was. Een arbeidsdeskundige hielp de concrete werkzaamheden en organisatorische mogelijkheden te beoordelen aan de hand van de relevante informatie over belastbaarheid. De directeur trok zelf geen medische conclusies.

  5. 5Het onderzoek vastleggen.

    In een kort overzicht kwamen onderzochte taken, noodzakelijke aanpassingen, afwegingen en openstaande vragen. Eén beperkte combinatie van taken werd uitgewerkt voor een zorgvuldig begeleide start binnen het advies. De afspraken werden verwerkt in het Plan van aanpak. De duur en evaluatie van deze praktische stap waren afspraken in deze casus, geen wettelijke standaardtermijnen.

Het gesprek dat beweging bracht

De verandering zat niet in meer overtuigingskracht, maar in een vraag die onderzoek mogelijk maakte.

Niet

“Er is geen vacature, dus binnen ons bedrijf houdt het op.”

Wel

“Er is geen vrije functie. We hebben nog niet onderzocht welke werkzaamheden we kunnen aanpassen of anders verdelen.”

Niet

“Deze klus is licht, dus dat moet kunnen.”

Wel

“Laten we beschrijven wat deze taak vraagt en de uitvoeringsvragen laten toetsen aan het advies.”

Niet

“We proberen wat klusjes en kijken wel.”

Wel

“We werken één voorstel uit met taken, begeleiding en een evaluatiemoment. Wat nog onduidelijk is, leggen we eerst voor.”

De medewerker kon meedenken over bekend werk zonder te hoeven bewijzen wat hij medisch wel of niet kon.

Wat het opleverde

Er ontstond geen nieuwe functie en er was nog geen zekerheid over volledige terugkeer. Wel lag er voor het eerst een onderbouwd voorstel voor een beperkte combinatie van bestaande taken. Collega's wisten welke taken tijdelijk anders werden verdeeld en wie de begeleiding verzorgde. Bij de eerste evaluatie bleek dat één taak te veel onverwachte onderbrekingen gaf. Die werd aangepast voordat uitbreiding werd overwogen. Andere ideeën vielen gemotiveerd af. Daardoor werd duidelijk wat verder onderzocht kon worden en wat op dat moment niet uitvoerbaar was. Het overzicht was geen bewijs dat alle re-integratieverplichtingen waren vervuld. De werkgever bleef met zijn adviseurs beoordelen welke vervolgstappen nodig waren. Dit onderzoek mocht een tijdig benodigde inzet buiten de organisatie niet vertragen.

    Wat jij hiervan kunt leren

    1. Onderzoek werkzaamheden, niet alleen vacatures. Een bestaande functie kan bezet zijn terwijl er nog vragen openstaan over aanpassing of verdeling van taken.
    2. Een mogelijke taak is nog geen passend aanbod. Bekijk ook de voorwaarden voor uitvoering, begeleiding en gevolgen voor de organisatie en schakel passende deskundigheid in.
    3. Leg ook vast waarom iets afvalt. Een navolgbaar onderzoek bevat concrete afwegingen en openstaande vragen, niet alleen de conclusie “geen werk”.

    Wat moet je nu doen?

    • Kijk of je conclusie “geen passend werk” alleen op de vacaturelijst is gebaseerd.
    • Maak per relevante afdeling een overzicht van concrete terugkerende taken en hun uitvoering.
    • Bespreek met de medewerker welke ervaring en instructie bij die taken relevant zijn.
    • Laat vragen over belastbaarheid en passendheid door de juiste deskundige beoordelen.
    • Leg bevindingen en vervolgacties vast en bespreek tijdig of aanvullende stappen binnen of buiten de organisatie nodig zijn.

    Herken je deze situatie?

    Langdurig verzuim en eerste spoor

    Mijn medewerker is langdurig ziek. Wat nu?

    Wil je overzicht houden als terugkeer in het eigen werk langer duurt? De gids ‘Mijn medewerker is langdurig ziek. Wat nu?’ helpt je gesprekken, onderzoek en vervolgafspraken te structureren.

    • Uitleg en processtappen in de juiste volgorde
    • Gespreksleidraad met bruikbare formuleringen
    • Formats om afspraken zorgvuldig vast te leggen
    € 29

    Exclusief btw

    Bronnen en procedurele toelichting

    • UWV — Re-integratie in een andere functie: spoor 1 en 2

      Onderzoek mogelijkheden binnen de organisatie, waaronder aanpassing van werk en het wisselen van taken. Alleen de vacaturelijst bekijken is niet hetzelfde als de werkzaamheden onderzoeken.

    • UWV — Samenwerking werknemer en werkgever

      Werkgever en werknemer werken samen aan re-integratie, bespreken aanpassingen van werk en leggen afspraken vast. De concrete taakcombinatie en evaluatie in dit verhaal zijn casusafspraken, geen wettelijke standaard.

    • Arboportaal — Re-integratietraject

      Re-integratie kan binnen of buiten de organisatie plaatsvinden, met ondersteuning van de bedrijfsarts. Intern takenonderzoek mag tijdig noodzakelijke vervolgstappen buiten de organisatie niet vertragen.

    Geraadpleegd op 25 oktober 2026

    Over dit praktijkverhaal

    Dit verhaal biedt algemene informatie en praktische voorbeelden, geen individueel juridisch of medisch advies. Wat passend is en welke vervolgstappen nodig zijn, hangt af van de concrete situatie en het actuele deskundige advies. Aan deze casus kun je geen gegarandeerde uitkomst ontlenen.

    Lees ook deze praktijksituaties

    Het werk heette licht — tot de bedrijfsarts de werkplek zag

    Ander werk viel bijna af — omdat één vaardigheid nog ontbrak

    De werkproef ging goed — maar het werk bleek bijna op

    Illustratie bij Werkgever en medewerker verschillen van mening over passend werk
    Eerste spoor

    Werkgever en medewerker verschillen van mening over passend werk

    De werkgever bood aangepaste taken aan, de medewerker vond die niet passend bij zijn functie. Het gesprek verhardde. Door het aanbod te onderbouwen met taken, doel en tijdpad — en het oordeel bij de deskundige te laten — kwam er weer beweging.

    7 min lezen

    Lees hoe de werkgever dit aanpakte
    Werkgever en medewerker bespreken het doel en de evaluatie van tijdelijk werk tijdens re-integratie
    Langdurig verzuim

    Tijdelijk werk werd een eindstation — zo bracht de werkgever weer richting in de re-integratie

    Een medewerker van een technisch installatiebedrijf deed na enkele maanden verzuim alweer drie ochtenden per week lichte administratieve taken. Dat leek een goede tussenstap. Maar na zeven weken was onduidelijk wat het werk moest opleveren en welke stap daarna volgde. Door aan iedere activiteit een doel, meetpunt en beslismoment te koppelen, kreeg de re-integratie weer richting.

    6 min lezen

    Lees hoe de werkgever dit aanpakte
    Werkgever en medewerker vergelijken tijdens de eerstejaarsevaluatie hun plan met de actuele werkzaamheden
    Eerste spoor

    Na bijna een jaar ziekte was het plan niet meer actueel — zo maakte de werkgever de eerstejaarsevaluatie concreet

    De medewerker werkte alweer enkele ochtenden, maar het oorspronkelijke Plan van aanpak sloot niet meer aan op de praktijk. Tijdens de eerstejaarsevaluatie keek de werkgever niet alleen terug, maar bracht hij taken, doelen en vervolgstappen opnieuw met elkaar in lijn.

    6 min lezen

    Lees hoe de werkgever dit aanpakte
    Bekijk alle praktijkverhalen