Werkgever en medewerker verschillen van mening over passend werk
7 min lezen
De werkgever bood aangepaste taken aan, de medewerker vond die niet passend bij zijn functie. Het gesprek verhardde. Door het aanbod te onderbouwen met taken, doel en tijdpad — en het oordeel bij de deskundige te laten — kwam er weer beweging.
De situatie
Een technisch installatiebedrijf met zesenveertig medewerkers. Een projectleider is vijf maanden uit het werk. De bedrijfsarts geeft aan dat werk met beperkte reistijd en zonder piekbelasting mogelijk is. De werkgever biedt werkvoorbereidende taken aan; de medewerker ervaart dat als een degradatie.
Wat er misging
Het aanbod werd gedaan zonder uitleg over doel en duur. Daardoor leek het een permanente functiewijziging in plaats van een tussenstap in de re-integratie. De medewerker weigerde, de werkgever voelde zich niet serieus genomen en het gesprek ging over houding in plaats van over werk. Zonder onderbouwing en tijdpad ontstaat precies deze impasse: beide partijen hebben een punt, niemand komt verder, en het traject verliest kostbare maanden.
Passend werk wordt niet passend door het zo te noemen. Het wordt passend als duidelijk is welke taken het betreft, waarom ze bijdragen aan herstel van werk, en voor hoe lang.
Wat de werkgever deed
1Het aanbod onderbouwen
De werkgever zette per taak op papier: welke belasting hoort erbij, hoe verhoudt die zich tot de functionele mogelijkheden, en waarom draagt de taak bij aan terugkeer naar het eigen werk.
2Doel en tijdpad benoemen
Het aanbod kreeg een expliciet doel — terugkeer naar de eigen functie — en een duur van maximaal twaalf weken met tussentijdse evaluatie.
3Ruimte geven aan het bezwaar
De zorgen over status en toekomstperspectief werden apart besproken en niet weggewuifd als onwil.
4Een onafhankelijk oordeel voorstellen
Toen zij er samen niet uitkwamen, stelde de werkgever een deskundigenoordeel voor, zodat de beoordeling niet van één partij afhing.
Zo zou je het kunnen zeggen
Deze formuleringen zijn een voorbeeld. Pas ze altijd aan op de situatie en laat het oordeel over passendheid aan de deskundige.
Liever niet
“Dit is passend werk, dus je moet het doen.”
Beter
“Ik heb per taak opgeschreven waarom deze past bij wat er nu mogelijk is en hoe dit bijdraagt aan terugkeer naar je eigen functie. Wat klopt er volgens jou niet?”
Liever niet
“Je wilt gewoon niet.”
Beter
“Ik hoor dat dit voelt als een stap terug. Zullen we bespreken hoe we voorkomen dat dit je vaste rol wordt?”
Liever niet
“Dan zoeken we het maar uit.”
Beter
“We komen er samen niet uit. Zullen we een deskundigenoordeel aanvragen, zodat een onafhankelijke partij hiernaar kijkt?”
Wat het opleverde
Het onderbouwde aanbod met een looptijd van twaalf weken en een duidelijk doel maakte het bespreekbaar. De medewerker startte met twee taken; het deskundigenoordeel bleek uiteindelijk niet nodig. Het perspectief op de eigen functie bleef daarbij expliciet onderdeel van de afspraken.
- Een onderbouwd en begrensd aanbod
- Het bezwaar was gehoord in plaats van weggezet als onwil
- Een gedeeld doel: terugkeer naar de eigen functie
- Beweging zonder juridische escalatie
Wat je hiervan kunt leren
- Onderbouw je aanbod per taak, met doel en tijdpad.
- Neem bezwaren serieus zonder het aanbod los te laten.
- Laat het oordeel over passendheid bij de deskundige, niet bij de discussie.
Wat kun jij nu doen?
- Zet per aangeboden taak de belasting en het doel op papier.
- Geef het aanbod een looptijd en een evaluatiemoment.
- Bespreek apart wat dit betekent voor de eigen functie.
- Leg het aanbod en de reactie schriftelijk vast.
- Stel een deskundigenoordeel voor als jullie er samen niet uitkomen.
Over dit praktijkverhaal
Dit verhaal is een geanonimiseerd voorbeeld en bevat geen medische gegevens. Het gaat over werk, communicatie en afspraken. Voor medische beoordeling schakel je de bedrijfsarts in; voor juridische vragen een juridisch adviseur.