De werkhervatting was gepland — maar de reis paste niet bij het rooster

Een medewerker van een klein verhuurbedrijf voor evenementenmateriaal zou na een periode van ziekte aangepaste administratieve werkzaamheden gaan doen. De afspraken waren gebaseerd op het advies van de bedrijfsarts. Tijdens zijn afwezigheid was een deel van het bedrijf vanwege een verbouwing tijdelijk naar een ander terrein verhuisd. De medewerker reisde ook vóór zijn uitval met het openbaar vervoer. Voor de oude locatie sloot dat aan op zijn werktijden. Naar het nieuwe terrein was een extra overstap nodig en lag de halte verder van de ingang. De vroege verbindingen sloten niet aan op de afgesproken start. Hij bracht dat vóór de eerste werkdag ter sprake. De leidinggevende had vooral gekeken naar de beschikbaarheid van werk en begeleiding op locatie. Zij had aangenomen dat het oude rooster ook voor de nieuwe locatie kon worden gebruikt.

Beiden spraken over ‘naar het werk komen’, maar bedoelden iets anders. De leidinggevende dacht aan het moment waarop het werk begon. De medewerker keek naar de hele route: vertrekken, overstappen, het laatste stuk lopen en later weer thuiskomen. Alleen zeggen dat hij eerder moest vertrekken, loste de ontbrekende aansluiting niet op. Alleen de begintijd verschuiven was ook nog geen compleet antwoord: zou de terugreis dan nog aansluiten en was de begeleider op dat tijdstip beschikbaar? De bereikbaarheid was een praktische vraag die onderzocht moest worden. Zij gaf op zichzelf geen antwoord op de medische belastbaarheid of op de bereidheid van de medewerker om mee te werken.

Heenreis → afgesproken werkzaamheden → terugreis. Reistijd is niet automatisch werktijd: deze onderdelen worden in samenhang onderzocht, niet opgeteld tot één urenregistratie.

1. 1Ze bekeken de werkelijke verbindingen op de afgesproken dagen.

   Samen controleerden ze de route naar het nieuwe terrein, de aankomsttijd en het laatste stuk vanaf de halte. Ze bekeken ook hoe vaak de verbindingen reden en welke terugreis na het werk mogelijk was. Het ging om praktische reisinformatie, niet om klachten of een verklaring waarom de medewerker geen ander vervoermiddel gebruikte.

2. 2Ze hield praktische vragen en medische vragen uit elkaar.

   De leidinggevende kon vaststellen dat een busaansluiting ontbrak. Zij kon daaruit niet afleiden hoeveel reizen de medewerker medisch aankon. Vragen over de combinatie van reizen, werktijden en belastbaarheid gingen zo nodig naar de bedrijfsarts, zonder medische bijzonderheden bij de werkgever te verzamelen.

3. 3Ze onderzochten een andere begintijd binnen het advies.

   Het bedrijf keek of de afgesproken werkzaamheden later konden beginnen en of de begeleiding dan beschikbaar was. De nieuwe verdeling werd afgestemd op het actuele advies. De werkuren en taken werden niet ongemerkt uitgebreid om de reisplanning passend te maken. Zij controleerden opnieuw of ook de eindtijd een bruikbare terugreis opleverde.

4. 4Ze legden de uitvoerbare afspraak vast.

   De medewerker en leidinggevende spraken af op welke dagen en tijden hij op de tijdelijke locatie zou werken, wie hem daar ontving en hoe hij een verstoring in de reis zou doorgeven. De afspraken werden in het Plan van aanpak bijgewerkt. Eventuele vragen over reisvergoeding of de behandeling van reistijd werden apart beoordeeld; de casus gaf geen automatisch recht op taxi, vergoeding of registratie als werktijd.

5. 5Ze evalueerden de hele combinatie.

   Na de eerste werkdagen bespraken zij of de verbindingen, de aanwezigheid van de begeleider en de afgesproken werkzaamheden in de praktijk op elkaar aansloten. Een verstoring was aanleiding om de uitvoering te bekijken, niet om meteen een conclusie over gezondheid of inzet te trekken. Bij een nieuwe locatie- of roosterwijziging zouden ze de route opnieuw controleren.

De leidinggevende maakte van de reis een concrete uitvoeringsvraag.

De oplossing kwam niet uit een discussie over wie de reis moest oplossen, maar uit het onderzoeken van een concrete combinatie van locatie, tijden en verbindingen.

De latere begintijd bleek te passen bij de werkzaamheden en de beschikbaarheid van de begeleider. Ook de terugreis kon op de afgesproken werkdagen worden gemaakt. De medewerker startte volgens de aangepaste afspraak. Op één dag liep een aansluiting vertraging op. Hij gaf dat door via de afgesproken route. Daardoor wist de leidinggevende wat er aan de hand was en kon zij de ontvangst op locatie aanpassen. Niet iedere onzekerheid in het openbaar vervoer was daarmee verdwenen. De werkhervatting was praktisch beter voorbereid. Dat zei nog niets over volledige inzetbaarheid, herstel of de duur van het verzuim. Het bedrijf had vooral voorkomen dat een oude begintijd een nieuwe locatie onnodig moeilijk bereikbaar maakte.

1. Controleer na een locatieverandering ook de reis. Een bekend rooster past niet vanzelf bij een ander terrein of andere verbindingen.
2. Beoordeel de heenreis, werktijd en terugreis in samenhang. Een latere start helpt pas als begeleiding, eindtijd en terugreis ook aansluiten.
3. Houd logistiek en medische beoordeling uit elkaar. Een vervoersprobleem bewijst geen onwil of arbeidsongeschiktheid.

• Bespreek vóór de start hoe de medewerker de afgesproken locatie op de betreffende dagen kan bereiken.
• Controleer zowel aankomst als terugreis, inclusief het laatste stuk vanaf de halte.
• Onderzoek een haalbare aanpassing van tijd of locatie binnen het actuele advies en leg de afspraak vast.
• Spreek een meldroute voor verstoringen en een evaluatiemoment na de start af.

• UWV — Plan van aanpak

  Afspraken kunnen andere werktijden en aanpassingen van de werkplek omvatten. Werkgever en werknemer leggen ze samen vast en stellen ze zo nodig bij. De OV-controle en evaluatie in dit verhaal zijn praktische casusafspraken, geen wettelijke standaardprocedure.

• UWV — Samen werken aan re-integratie

  Werkgever en werknemer werken samen actief aan re-integratie. De werkgever maakt gedeeltelijke hervatting mogelijk, bijvoorbeeld met aanpassingen in werkzaamheden of werktijden. Deze casus belooft geen vervoer, vergoeding of resultaat.

• Arboportaal — Rol van de bedrijfsarts bij ziekte en re-integratie

  Alleen de bedrijfsarts kan beoordelen of een zieke werknemer arbeidsongeschikt is en heeft een rol in de medische begeleiding en re-integratie. De werkgever onderzoekt de praktische organisatie, niet de medische belastbaarheid of rijgeschiktheid.

Geraadpleegd op 4 november 2026